>>شيطان از انتشار ليلی می ترسد<<

خدا به شيطان گفت : ليلی را سجده کن . شيطان غرور داشت. سجده نکرد. گفت : من از آتشم و ليلی گل است . خدا گفت : سجده کن ،زيرا که من چنين می خواهم

شيطان  سجده نکرد. سرکشی کرد و رانده شد؛ و کينه ی ليلی را به دل گرفت

شيطان قسم خورد که ليلی را بی آبرو کند و تا واپسين روز حيات ، فرصت خواست . خدا مهلتش داد

اما گفت: نمی توانی، هرگز نمی توانی. ليلی دردانه ی من است. قلبش چراغ من است و دستش  در دست من. گمراهی اش را نمی توانی حتی تا واپسين روز حيات

شيطان می داند ليلی همان است که از فرشته بالاتر می رود

و می کوشد بال ليلی را زخمی کند

عمری است شيطان گرداگرد ليلی می گردد. دست هايش پر از حقارت و وسوسه است

او بد نامی ليلی را می خواهد. بهانه ی بودنش تنها همين است

می خواهد قصه ی ليلی را به بی راهه بکشد

نام ليلی رنج شيطان است، شيطان از انتشار ليلی می ترسد

ليلی عشق است و شيطان از عشق واهمه دارد

ليلی نام تمام دختران زمين است

ارادتمند شما<<< لیلا

پرسيدم عشق چيست:گفت اتش است!گفتم مگر ان را ديده اي؟گفت نه.در

ان سوخته ام...

مرگ ان نيست كه در قبر سياه دفن شوم مرگ ان است كه از خاطر تو با همه ي خاطره ها محو شوم...

گوش كردن را ياد بگير !فرصتها گاهي با صداي بسيار اهسته اي در ميزنند...

  سرنوشت ننوشت .گرنوشت بد نوشت: اما... اما باور كن!نمي توان سرنوشت را از "سر" نوشت...

گفته بودي كه طبيب دل هر بيماري...پس طبيب دل من باش كه بيمار توام...

شايد زندگي ان جشني نباشد كه ما ارزويش را داشتيم...اما حال كه به ان دعوت شده ايم پس بگذار تا ميتوانيم شاد باشيم...

عظمت عشق را درك كن زيرا به خاكستر وجودت هم رحم نخواهد كرد...!

اي كاش دل هايي كه هنوزم مي طپد واسه بهار ...در امان بمونن از اين بازي تلخ روزگار...

انگاه كه خنده بر لبت ميميرد.چون جمعه پاييز دلم ميگيرد.ديروز به چشمان تو گفتم كه برو...امروز دلم بهانه ات مي گيرد...

 

دست ها بالا بود

هر کس سهم خودش را طلبید

سهم هر کس که رسید داغ تر از دل ما بود

نوبت من که رسید

سهم من یخ زده بود

سهم من چیست مگر

یک پاسخ

پاسخ یک حسرت

سهم من کوچک بود

قد انگشتانم

عمق آن وسعت داشت

وسعتی تا ته دلتنگی ها

شاید از وسعت آن بود که بی پاسخ ماند

 

عشق يعنی انتظار و انتظار

                                    عشق يعنی هرچه بينی عکس يار

عشق يعنی ديده بر در دوختن

                                    عشق يعنی در فراقش سوختن

عشق يعنی شعله بر خرمن زدن

                                    عشق يعنی رسم دل بر هم زدن

عشق يعنی لحظه های التهاب

                                    عشق يعنی لحظه های ناب ناب

عشق یعنی با پرستو پر زدن

                                    عشق يعنی آب بر آذر زدن

  

عاشق                           عاشق تر

زمين عاشق شد و آتشفشان كرد و هزار هزار سنگ آتشين به هوا رفت. خدا يكي از آن هزار هزار سنگ آتشين را به من داد تا در سينه‌ام بگذارم و قلبم باشد.
حالا هر وقت كه روحم يخ مي‌كند، سنگ آتشينم سرد مي‌شود و تنها سنگش باقي مي‌ماند و هر وقت كه عاشقم، سنگ آتشينم گُر مي‌گيرد و تنها آتش‌اش مي‌ماند.
مرا ببخش كه روزي سنگم و روزي آتش.
مرا ببخش كه در سينه‌ام سنگي آتشين است.
سيل عشق
عاشق شد و عشق قطره قطره پشت دلش جمع شد؛ و يك روز رسيد كه قلبش ترك برداشت و عشق از شكافِ دلش بيرون ريخت.
سيلي از عشق راه افتاد و جهان را عشق بُرد. فرداي آن روز خدا دوباره جهاني تازه خلق كرد.

مردم اما نمي‌دانند جهان چرا اين همه تازه است.
زيرا نمي‌دانند كه هر روز كسي عاشق مي‌شود و هر روز سيلي از عشق راه مي‌افتد و هر روز جهان را عشق مي‌بَرَد و خدا هر روز جهاني تازه خلق مي‌كند!

رنگ عشق
در و ديوار دنيا رنگي است. رنگ عشق. خدا جهان را رنگ كرده است. رنگ عشق. و اين رنگ هميشه تازه است و هرگز خشك نخواهد شد.
از هر طرف كه بگذري، لباست به گوشه‌اي خواهد گرفت و رنگي خواهي شد.
اما كاش چندان هم محتاط نباشي؛ شاد باش و بي‌پروا بگذر، كه خدا كسي را دوست‌تر دارد كه لباسش رنگي‌تر است....

پس از آن غروب رفتن اولين طلوع من باش من رسيدم رو به آخر تو بيا شروع من باش    شب از قصه جدا كن چكه كن رو باور من خط بكش رو جاي پاي گريه هاي آخر من    اسمت ببخش به لب هام بي تو خاليه نفس هام خط بكش رو باور من زير سايه بونه دستام    خواب سبز رازقي باش عاشق هميشگي باش خسته ام از تلخي شب تو طلوع زندگي باش    پس از آن غروب رفتن اولين طلوع من باش من رسيدم رو به آخر تو بيا شروع من باش

گذشت لحظه هاي با تو بودن 
و در پاييز عشقمان
نامي از دوست داشتن باقي نماند
چقدر زودگذر بود قصه من و تو
و در آنروز که دست بي رحم تقدير
درو کرد گندمزار دلهايمان را
و تهي شد همه جا از عطر گل عشق
و در کوچ پرنده هاي غمگين
در آن کوير آرزو
شاعري دل شکسته و تنها
مي نوشت شعري به ياد با هم بودن ها
شعري براي خشکيدن گلهاي عشق در مزرعه دوست داشتنها
قطره اشکي به ياد همه خاطره ها....