خسته از عشق ,

 خسته از محبت و مهرباني,

 بريده از صداقت و صفا ,

زخم خورده ي كلامي عاشقانه اعتمادي بي مورد ,

با غروري شكسته در ميان اين آشفته بازار تو را يافتم

وپنداشتم تو از قبيله ي انسانيت آمده اي
تو از جنس صداقتي ,

از چشمانت مهرومحبت را مي توان آموخت.

 كلامت نشان معرفت و وفاست.

دستانت سخاوت را هديه ميدهند

 ومن متحير كه تو را چه به اين آشفته بازار؟؟؟
تو را اينگونه يافتم وليكن نگرانم ,

نگران كه مبادا در اين آشفته بازار انسانيت را بدزدند

و من با گل سرخ پژ مردهي در دست و قطره اشكي گوشه ي چشم ,

سر راهي كه تو را يافتم بايستم

و در حسرت ديدار دوباره ات اشك بريزم

باش تا باشم كه وجودم بسته به وجود توست

اي مهربان من

 کوچک که بوديم چه دل هاي بزرگي داشتيم

اکنون که بزرگيم چه دلتنگيم

کاش همان کودکي بوديم که حرفهايش را

از نگاهش مي توان خواند

اما اکنون اگر فرياد هم بزنيم کسي نمي فهمد

و دل خوش کرده ايم که سکوت کرده ايم

سکوت پر بهتر از فرياد تو خاليست
 
دنيا را ببين... بچه بوديم از آسمان باران مي آمد

بزرگ شده ايم از چشمهايمان مي آيد!!

بچه بوديم دل درد ها را به هزار ناله مي گفتيم همه مي فهميدند